كه رفيق پيدا مىكند ، بايد نماز را شكسته بخواند واگر اطمينان ندارد بايد تمام بخواند . ( مسأله 1292 ) كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگر چه در هر روز مقدار كمي راه برود ، وقتي به جائى برسد كه اذان شهر را نشنود وأهل شهر أو را نبينند ونشانه آن اين است كه أو أهل شهر را نبيند ، بايد نماز را شكسته بخواند ولى اگر در هر روز مقدار خيلى كمي راه برود كه عرفا بگويند مسافر است ، بايد نمازش را تمام بخواند ، واحتياط مستحب آن است كه هم شكسته وهم تمام بخواند . ( مسأله 1293 ) كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است مانند نوكرى كه با آقاى خود مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر أو هشت فرسخ است ، بايد نماز را شكسته بخواند ، واگر نداند ، نماز را تمام بجا آورد ، وپرسيدن لازم نيست . ( مسأله 1294 ) كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود بايد نماز را تمام بخواند . ( مسأله 1295 ) كسى كه در سفر در اختياري ديگرى است ، اگر شك دارد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود يا نه ، بايد نماز را تمام بخواند ، ولى اگر شك أو از اين جهت است كه احتمال مىدهد مانعى براي سفر أو پيش آيد ، چنانچه احتمال أو در نظر مردم بجا نباشد ، بايد نماز را شكسته بخواند . شرط سوم - آن كه در بين راه از قصد خود برنگردد ، پس اگر پيش از رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد ، يا مردد شود ، بايد نماز را تمام بخواند . ( مسأله 1296 ) اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود ، چنانچه تصميم داشته باشد كه همانجا بماند يا بعد از دو روز برگردد يا در برگشتن وماندن مردد باشد ، بايد نماز را تمام بخواند . ( مسأله 1297 ) اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف